Echt - Café Zaal Bravoure

Eindelijk traden we weer eens in onze eigen gemeente op, helemaal vanuit Susteren, achterom door de Doart richting PLATS. Eerst soundchecken en toen van zaal Bravoure bij de buren naar binnen om alvast voor een goede bodem in de maag te zorgen. Nicolle had geregeld dat we meer dan welkom waren bij Mariet Spee en haar dochter Vivianne, ma jong, wat een gastvrijheid en wat een service.


Ten eerste vind ik het al een pluspunt van gastheerschap dat ik niet van plastic borden en met wegwerpbestek moet eten, dat doe ik thuis ook niet, dus voel ik me al direct thuis als we aan een gedekte tafel met borden en bestek zitten. En dat had Mariet en haar dochter toch goed in orde. Ik wist niet dat het bestond maar het bleek dat het merendeel “Boerenfriet” had besteld. Ooit van gehoord? “Boerenfriet” bleek een flink bord friet te zijn en daar zat van alles tussen: ui, champignons, spekjes en daar nog eens boven op een gebakken ei. Aanvankelijk dachten enkele bandleden dat het friet was waar men ontzettend van boeren moest, zo’n soort “röpsj-petatte”. We hadden lekker gegeten daar bij Eethuis De Plats en toen moesten we gaan werken.

En dat zag er anders uit dan anders. Door de beperkte ruimte in Bravoure hadden we een smaller podium dan normaal, maar wel dieper. Dus de blazers stonden links van me en de mannen met de gitaren achter me. Kijk maar eens op de foto's. Heel knus en intiem. Op elkaars schoot bijna. En het rare was dat het geluid op het podium heel rustig en perfect was. Misschien gaan we dit vaker doen.

Ik heb me weer geweldig geamuseerd, ontzettend veel jong volk dat vanaf de eerste tot de laatste noot meedeed, een knalleuke sfeer, vooral ook door het zeer beschaafde geluid dat we maakten. “Ons Paul” zorgde er weer voor dat het niet één grote goulash van herrie werd. Sjiek! Ook weer het spreekwoordelijke leuke volk in de tent, geen gedoe, geen herrie, er werd zelfs een beurs met pasjes, studentenkaart en verdere inhoud verloren en die werd gevonden, bij de band bezorgd en ik had de dankbare taak om het kleinood weer terug te kunnen geven aan de rechtmatige eigenaar. Daar moet je op veel plaatsen toch op voorbereid zijn, dat je in zo’n geval de beurs en al wat erin zit kwijt bent, TATAAH, MER NEET BIE BAGGE!

Ik blijf het herhalen: wat hebben we toch al jaren ontzettend leuke fans. Uiteraard heb ik een pleidooi gehouden om in de toekomst een JBB-optreden te laten accepteren voor een CKV-werkstuk bij het Connect-College, want dit was toch weer eens leuk stukje volkscultuur. Accoord, er kwamen wel een paar Engelstalige popsongs langs tijdens: “Ich doon ’t zjwart” mer 90 % van de show was limbo-language en het geheel was toch hartstikke gezellig. Hopelijk is iedereen weer veilig thuis gekomen, ik in elk geval wel en kruip nu in bed, oogjes dicht, snaveltje toe. Meneer de Uil gaat pitten.

Welterusten.

Meneer Henk de Uil.

Alle foto's van dit optreden op Flickr